Yaygın İç Yönlendirme Protokolleri

  Yönlendirme bilgisi protokolü (RIP), dünyada binlerce ağda kullanılan bir uzaklık vektörü yönlendirme protokolüdür.
RIP'in özellikleri şunlardır:
1- Bir uzaklık yönlendirme vektörü protokolüdür.
2- Yol seçimi için ölçer olarak sekme sayısını kullanır.
3- 15'üzerindeki sekme sayılarını ulaşılamaz rota olarak tanımlar.
4-Her 30 sn bir yönlendirme tablosu içeriğini gönderir.

Bir yönlendirici değişiklik içeren bir yönlendirme güncelleşmesi aldığından,bu değişikliği yansıtmak için kendi yönlendirme tablosunu günceller.Yönlendirici başka bir yönlendirici'den yeni rota öğrendiğinde, bu rotayı kendi yönlendirme tablosuna eklemeden önce sekme sayısını bir değer arttırır.Yönlendirici bir sonraki sekme adresi olarak güncellemeyi gönderen doğrudan bağlı yönlendiricinin yerel ağ adresini kullanır.
Kendi yönlendirme tablosunu güncelledikten sonra yönlendirici diğer ağ yönlendiricilerini değişikliği bildirmek için hemen yönlendirme güncellemelerini iletmeye başlar.

1-Yönlendirme bilgisi protokolu (RIP) 
Rıp'i uygulamak kolay ve basittir.Bu avantajlar rıp'i yaygın olarak kullanılan bir yönlendirme protokol haline getirmiştir.
RIP in bir kaç dezavantajı vardır.
En fazla 15 sekmeye izin verir.bu nedenle en fazla bir dizinde 16 yönlendirici bağlayan ağlar için kullanılabilir.
2-Doğrudan bağlı komşulara düzenli olarak tüm yönlendirme tablosunu tam kopyalarını gönderir.Büyük bir ağda bu durum her güncellemede önemli miktarda ağ trafiğinin doğmasına neden olabilir.

3-Daha büyük ağlarda ağ değiştiğinde tümleştirme daha yavaş olur.
Şu anda RIP'in kullanılabilir 2 sürümü vardır.
RIPv1v2 Rıp v2 v1 e göre bir çok avantajı vardır.

2. versiyon arasındaki en önemli fark RIP versiyon 2'nin 
yönlendirme güncellemelerinde alt ağ maskesi bilgilerini içermesi sayesinde sınırsız yönlendirmeyi destekleyebilmektedir.

Yönlendirmenin Temelleri

Bir kuruluşun  dahili ağı büyüdükçe   güvenlik veya   organizasyon  amaçları doğrutusunda   ağı birden çok  küçük ağa bölmek gerekebilir.Bu bölme işlemi  genellikle ağın  alt ağlara bölünmesi ile  gerçekleştirilir  Alt ağa bölme  trafiği bir alt ağdan   diğerine  aktaracak  bir yönlendiricinin kullanılmasını gerektirir.

İletileri ağlar üzerinden   yönlendirmek ve doğru   hedefe ulaşmalarını sağlamak için  bir yönlendirici  , yerel  olarak bağlı  tüm ağları  ve her  ağa bağlı arayüzleri içeren bir tablo kullanır.Her arayüz  farklı bir IP ağına aiittir.Bir yönlendirici   yönlendirme tablosundaki  bilgilere bakarak  hangi rotayı veya yolu kullanıcağını belirler.Yönledirme tablosu  ayrıca yönlendiricinin yerel olarak  bağlı olmayan uzak ağlara  ulaşmak için kullanabileceği  yollar hakkında bilgilerde  içerir.Rotalar bir yönetici   tarafından yönlendiriciden  statik olarak atınabilir veyaa bir yönlendirici  protokolü aracığıyla  başka bir yönlendirici  tarafından dinamik olarak verilebilir.

Bir yönlendirici paketleri nereye göndereceğini belirlemek için yönlendirme tablosu kullanır. Yönlendirme tablosu bir dizi rota içerir. Her rota yönlendiricinin  belirli bir ağa ulaşmak için kullanacağı ağ geçidini ve arayüzü tanımlar. Bir rotanın 4 temel bileşeni vardır.

1: Hedef değeri

2: Alt ağ maskesi 

3: Ağ geçidi veya arayüz adresi

4: rota maliyeti ve ölçev 

Bir yönlendirici paket aldığında paketi nereye ileteceğini belirlemek için paketteki hedef ip adresini inceler. Yönlendirici daha sonra yönlendirme tablosunda eşlenen bir hedef değeri arar. Yönlendirme tablosundaki her hedef değeri bir hedef ağ adresini ifade eder.

Ancak bir paketteki bir hedef ip adresi hem bir ağ adresinden hemde bir konak bilgisayar ip adresinden oluşur.Yönlendiricinin kullandığı tablonun hedef ağa giden bir rota içermediğini belirlemesi için , ip ağ adresi ile yönlendirme tablosundaki hedef değerlerinden biri arasında eşleşme olup olmadığını belirlemesi gerekir. Potansiyel rotaya atanmış alt ağ maskesini inceler. yönlendirici her alt ağ maskesini paketteki hedef ip adresine uygular. Daha sonra sonuç olarak ortaya çıkan tablodaki rotanın ağ adresi ile karşılaştırılır. Eşleşme bulunursa paket doğru arayüze veya uygun ağ geçidine iletilir. Ağ adresinin yönlendirme tablosunda bulun birden fazla rota ile eşleşirse yönlendiricinin belirli en uzun ağ adresi eşleşmesine sahip olan rotayı kullanır. 

      Bazen hedef ağa giden birden fazla rota vardır.Bu durumda yönlendiricinin hangi rotayı kullanacağını yönlendirme protokolü kuralları belirler.Rota girişlerinden hiçbirinin eşleşmemesi durumunda yönlendiricinin rota girişlerinin hiçbirinin varsayılan rotanın belirlediği ağ geçidine yönlendirilir. Aksi takdirde paket bırakılır.

Bir yönlendirici de show ip route komutu verilerek yönlendirme tablosundaki rotaları görebiliriz.  Yönlendirme tablosunda bir kaç rota tipi görüntülenir.

1: Doğrudan Bağlı rotalar

Yönlendirici çalıştırıldığında yapılandırılmış arayüzler etkinleşir.Arayüzler çalışır hale geldikçe yönlendirici doğrudan bağlı yerel ağ adreslerini yönlendirme tablosunda bağlı rotalar olarak saklar cisco yönlendiriciler de bu rotalar yönlendirme tablosunda '' c '' harfi ile tanımlanır. Arayüz yeniden yapılandırıldığında  veya kapatıldığında rotalar her seferinde otomatik olarak güncellenir.

2: Statik rotalar

Bir ağ yöneticisi belirli bir ağa giden statik bir rotayı manuel olarak yapılandırabilir. Statik rotalar yönetici tarafından manuel olarak yeniden yapılandırılana kadar değişmez. Bu rotalar yönlendirme tablosunda '' s '' ön ekiyle tanımlanır.

3: Dinamik Olarak Güncellenmiş Rotalar

Dinamik rotalar yönlendirme protokolleri tarafından otomatik olarak oluşturulur ve korunur. Yönlendirme protokolleri ağdaki diğer yönlendiriciler ile yönlendirme bilgisi alışverişinde bulunur. Dinamik olarak güncellenmiş rotalar yönlendirme tablosunda rotayı oluşturan yönlendirme protokolünün tipine karşılık gelen örnek ile tanımlanır. Örneğin RIP protokolü için ''r''  ön eki kullanılır.

4: Varsayılan Rota

Varsayılan rota yönlendirme tablosunun hedef A için bir yol içermediği  durumlarda kullanılacak ağ geçidini belirleyen bir statik rota tipidir. Varsayılan rotaların ISP ye giden yolda bir sonraki yönlendirici ' yi göstermeleri yaygın bir uygulamadır. Bir alt ağda yalnızca tek bir yönlendirici varsa bu yönlendirici otomatik olarak varsayılan ağ geçidi olur. Çünkü o yerel ağa giren ve çıkan tüm ağ trafiğinin bu yönlendirici den geçmekten başka çaresi yoktur. 

    Yönlendirme tabloları bir kaynak ağdan bir hedef ağa giden yolun tamamı hakkında uçtan uca bilgiler içermez. Bunlar yalnızca yol üzerindeki bir sonraki sekme hakkında bilgiler içerir. Bir sonraki sekme genel olarak yönlendirme tablosundaki doğrudan bağlı bir ağdır. 

     Statik bir rotada yönlendirici tarafından ulaşılabilir olduğu sürece bir sonraki sekmedeki herhangi bir ip adresi olabilir. En sonunda ileti doğrudan hedef konak bilgisayar bağlı olan bir yönlendiriciye geçilir ve dağıtılır. 

Yönlendirme Protokolleri

Rotalar çok çabuk değişebilir. Kablo sorunları ve donanım arızaları hedeflere belirlenmiş arayüz üzerinden ulaşılmasını engelleyebilir. Yönlendiricilerin rotaları yöneticinin değişikliklerin manuel olarak yapmasını gerektirmeyecek bir şekilde çabuk güncellenmesi gerekir.

Yönlendiriciler kendi ara yüzlerinden ve başka yönlendiricilerden alınan bilgileri dinamik olarak yönetmek için yönlendirme protokolleri kullanır. Yönlendirme protokolleri manuel olarak girilen rotaları yönetmek üzerede yapılandırılabilir. 

Dinamik yönlendirme, statik rotaları yapılandırmak için zaman alan bir işlemi önlenmesini mümkün hale getirir. Dinamik yönlendirme, yönlendiricinin ağdaki değişikliklere tepki göstermelerini ve ağ yöneticisinin müdahalesi olmadan yönlendirme tablolarını bu değişikliklere göre ayarlanmalarını sağlar.

Bir dinamik yönlendirme protokolü kullanılabilir tüm rotaları öğreniyor, en iyi rotaları yönlendirme tablosuna yerleştirir ve artık geçerli olmayan rotaları kaldırır. Bir yönlendirme protokolünün en iyi rotayı belirlemek için kullandığı yöntem yönlendirme algoritması olarak adlandırılır. Yönlendirme algoritmalarının iki temel sınıfı vardır: 

1-) Uzaklık vektörü 

2-) Bağlantı durumu

Her tip bir hedef ağa giden en iyi rotayı belirlemek için farklı bir yöntem kullanır. 

Kullanılmakta olan belirli yönlendirme algoritması dinamik yönlendirmede çok önemli bir etmendir. İki rotanın rota alışverişi yapabilmesi için aynı yönlendirme protokolünün ve dolayısıyla aynı yönlendirme algoritmasını kullanıyor olmaları gerekir. 

Uzaklık vektörü yönlendirme algoritması yönlendirme tablosunun kopyalarını düzenli aralıklarla bir yönlendirici den diğerine aktarır. Yönlendiriciler arasındaki bu düzenli güncellemeler sayesinde topoloji değişiklikleri iletilir. Uzaklık vektörü algoritması diğer yönlendiricilerden aldığı rota bilgilerini iki temel ölçüde bağlı olarak değerlendirilir:

1-) Ağ: Bu yönlendirici den ne kadar uzakta

2-) Vektör: Paketin bu ağa ulaşması için hangi yönde gönderilmesi gerekiyor.

Bir rotanın uzaklık bileşeni, rota maliyeti veya ölçer olarak ifade edilebilir ve bu durum aşağıdaki unsurlara dayalı olabilir:
a-) Sekme sayısı
b-) Yönetim maliyeti
c-) Bant genişliği
d-) İletim hızı
e-) Gecikme olasılığı
f-) Güvenilirlik

Bir rotanın vektör veya yön bileşeni rotada adı belirtilen ağ giden yol üzerindeki bir sonraki sekmenin adresidir.
Uzaklık vektörleri, otoyollarda kavşaklarda bulunan tabelalara benzetilebilir. Bir işaret bir hedefi gösterir  ve o hedefe ulaşmak için gidilmesi gereken uzaklığı belirtir. Oto yolda biraz daha ilerlendiğinde aynı işaret aynı hedefi gösterir. Ancak artık o hedefe olan uzaklık daha kısadır. Uzaklık kısaldığı sürece trafik en uygun yoldadır.

Yönlendirme tablosu ayrıca, örneğin yeni bir ağ eklendiğinde veya bir yönlendirici arızalandığında ve bu durum bir ağa ulaşmayı engellediğinde meydana gelen topoloji değişikliklerinde de güncellenir. Ağ keşif sürecinde olduğu gibi topoloji değişikliği güncellemeleri de bir yönlendirici den diğerine yönlendirme tablolarının gönderilmesini içeren adım adım uygulanan süreci takip eder.

Statik Rotaları Yapılandırma

Statik rotalar bir ağ yöneticisi tarafından manuel olarak yapılandırılır. Bir cisco yönlendirici de statik bir rotayı yapılandırmak için şu adımları uygulanması gerekir;

1.Adım: Bir konsol kablosu kullanarak yönlendiriciye bağlanın
2.Adım: Yapılandırmak istediğiniz ilk yönlendiriciye bağlanmak için bir terminal penceresi açın.
3.Adım: Router1> komut isteminde enable komutunu vererek ayrıcalıklı kipe geçin.
4.Adım: Router1# komut istemine configure terminal yazarak küresel yapılandırma kipine girin.
5.Adım: Statik rotayı aşağıdaki biçime göre yapılandırmak için cisco IOS ip route (ip rotası) komutunu kullanın
ip route [hedef ağ] [alt ağ maskesi] [ağ geçid adresi]
veya
ip route [hedef ağ] [alt ağ maskesi] [çıkış arayüzü]
örneğin; Yönlendirici 1 i (R1) 192.168.16.0 ağındaki bir konak bilgisayara ulaşmak üzere etkinleştirmek için yönetici, küresel yapılandırma kipinde aşağıdaki ciscoIOS komutunu kullanarak R1 de bir statik rota yapılandırır.

R1(config)# ip route 192.168.16.0 255.255.255.0 192.168.15.1

veya

R1(config)# ip route 192.168.16.0 255.255.255.0 S0/0/0

192.168.16.0 ağındaki bir konak bilgisayarla iki yönlü iletişimi etkinleştirmek için yönetici, yönlendirici ikide de (R2) bir statik rota yapılandırır.

R2(config)# ip route 192.168.14.0 255.255.255.0 192.168.15.2

veya

R2(config)# ip route 192.168.14.0 255.255.255.0 S0/0/0

Statik rotalar manuel olarak yapılandırıldıkları için ağ yöneticilerini ağ topolojisindeki değişiklikleri yansıtmak için statik rotaları eklemeleri veya silmeleri gerekir. Küçük ağlarda statik rotalar çok az bakım gerektirir, çünkü fazla değişiklik olasılığı yoktur. Büyük bir ağda yönlendirme tablosunun bakımını manuel olarak yapmak yöneticilerin çok zamanını alabilir. Bu nedenle büyük ağlar statik rotalar yerine dinamik yönlendirme kullanır.  

Yönlendirilmiş Protokoller

Yönlendirme bilgisayar ağları üzerinde yer alan bir bilgisayarın aynı ya da farklı bir ağ üzerinde bulunan başka bir bilgisayara nasıl hangi yollar üzerinden ulaşacağına karar verirken kullanılan yöntemdir.
Yönlendirme işleminin nasıl yapıldığını öğrenebilmek için IP (Internet Protocol) paket yapısını anlamak gereklidir. IP katmanı daima, sistemin bir ağa bağlı olduğunu varsayar. Ethernet tabanlı bir ağ üzerinde sadece karşı istasyonun Ethernet adresini bilmek yeterli olduğu için her şey çok kolaydır. Eğer bilgiler farklı ağlar üzerindeki noktalara gönderilmek istenirse sorgulamalar başlar. Bir ağ üzerinden farklı bir ağ üzerine geçecek bilgi trafiğini kontrol etmek, onu yönlendirmek görevi genel olarak geçiş yolu aygıtlarına (gateway) aittir. IP protokolü kullanan ağlarda IP yönlendirme işlerini yerine getiren ağ cihazlarına yönlendirici (router) adı verilir.
Ağdaki iletişim kuralları, protokollerde düzenlenir. Örneğin, aynı dili kullanan insanlar, nasıl birbirlerinin dediklerini anlayabiliyorlar ise iletişimde de aynı kulları (protokolleri) kullanan ağ cihazları birbirleri ile haberleşebilirler. Bilgisayarlar aynı ya da uyumlu protokolleri kullanıyorlarsa birbirleriyle iletişim kurabilir.
Yönlendirme, bilgi paketlerinin yönlendirme tablosunda yer alan IP bilgilerine göre uygun yol seçilerek geçirilmesidir. Yönlendirme protokolleri ise bu tabloların oluşturulmasında bilgi değişimini sağlayan programlardır. Yönlendirme protokolleri, ağ içindeki veri yolunu belirlemeden ve yolun bağdaĢmasından sorumludur.Yönlendiriciler, yönlendirme protokollerini kullanarak hangi ağların erişilebilir durumda olduğunu belirtir.Bu ağlara erişip kullanılacak en iyi yolu kararlaştırmak için aralarında bilgi alışverişinde bulunur. Bu nedenle yönlendirme protokolleri, ağ içindeki yönlendiricilerin yerlerini belirlemek için gereklidir ve sadece yönlendiriciler arasında kullanılır.
Protokoller iç ve dış olarak iki kısma ayrılmıştır. İç protokoller büyük olmayan özel ağ içindeki yönlendiriciler arasında kullanılırken dış protokoller birbirinden bağımsız ve geniş ağlar arasındaki yönlendiriciler üzerinde programlarınır.
Yönlendirme protokolleri ile yönlendirmeli protokoller genellikle karıştırılır ancak, farklı tanımlardır. Yönlendirme protokolleri dinamik yönlendirme tablosu oluşturmak için kullanılan RIP,OSPF, EGP, IGP, BGP gibi protokolleri; yönlendirmeli protokoller ise IP,IPX,DEC net, Apple Talk gibi protokolleri anlatır.

IGP(Interior Gateway Protocol – İç Ağ Geçiti Protokokü ): IGP, özel ve bağımsız ağlar içindeki yönlendiricilerde kullanılan bir iç protokoldür. Bağımsız özel ağlarda temel ölçüt hız ve başarımın (performansın) yüksek olmasıdır. Ağ içerisinde olabilecek herhangi bir kesintiye karşı, en uygun yol hızlıca belirlenmelidir. IP ağ uygulamalarından iyi bilinen RIP ve OSPF, bu protokole dayanır.

RIP (Routing information Protocol - Yönlendirici Bilgi Protokolü ): RIP uzaklık vektör algoritmasına dayanır ve IGP'nin bir uygulamasıdır. İlk olarak XEROX Network System protokol kümesi içinde kullanılmış olup daha sonra IP ağ uygulamalarında kendisine geniş bir alan bulmuştur. UNIX iĢletim sistemiyle beraber gelen yönlendirilmiş özelliği bir RIP uygulamasıdır. Bu protokolde, en uygun yol atlama sayısına dayanılarak hesaplanır, her varış adresi için en iyi yol bilgisi tabloda tutulur. Uygulamada RIP için atlama sayısının en fazla 15 olacağı kabul edilmiştir. Bu değerden daha uzak yerler ulaşılmaz durum olarak değerlendirilir.



OSPF(Open Shorthest Path First -İlk Açık Yöne Öncelik ): OSPF geniş IP ağlarda kullanılan ve bağlantı durum algoritmasına dayanan bir protokoldür. Bu protokol hiyerarşik yapı içinde çalışır ve benzer hiyerarşik düzeyde olan yönlendiriciler arasında tablo güncellenmesi için kullanılır. Genel olarak IP ağlarda omurgayı oluşturan yönlendiriciler üzerinde programlanır. OSPF genişçe ağlarda RIP'e göre daha iyi sonuç vermektedir. Dolayısıyla onun yerine de facto standart haline gelmeye başlamıştır.

EGP (Exterior Gateway Protocol -Dış Ağ Geçiti Protokolü ): EGP bağımsız ağ içindeki yönlendiricilerde değil de bu tür ağları birbirine bağlayan yönlendiricilerde kullanılan bir protokol sınıfıdır. Bu algoritmada temel gereksinim IGP'de olduğu gibi işlerin hızlı gerçekleşmesi olmayıp güvenliğin daha sıkı tutulmasıdır.

BGP (Border Gateway Protocol – Sınır Geçit Protokolü ): Bağımsız ağlar arası yönlendirme bilgisi değiş tokuşu, EGP2‟nin eksiklerini gidermek için geliştirilmiştir. Yönlendirme tablosu güncellemesinde EGP2‟ye daha az bilgi transferi gerekir ve gerçeklemesi daha kolay bir protokoldür. Ancak sağlıklı çalışan bir yönlendirme protokolü olmasına karşın yavaş bir yönlendirme protokolüdür.

Yönlendirilmiş protokol, OSI referans modelinin 3. katmanı olan “Ağ (Network)” katmanını, ağın bir tarafından diğer tarafına bilgi transferini sağlamak için kullanır. Bu protokolün ağ numarası atama ve her bir makineye bir alan adresi verme yetkisinin olması gerekir.
Yönlendirilebilir protokol ise var olan bir organizasyondaki ağ yönlendiricileri arasında güncellemeler gönderir. Yönlendirilmiş protokoller olmadan ağ iletişimi, yerel segmentte kısıtlı kalır. Yönlendirilebilir protokoller, kendi yönlendirme tablolarını sürdürmek için yönlendiricileri bir diğeriyle iletişimi etkin kılar.

1980'li yıllarda LAN'lar küçüktü ve bir ağ kablosu ile ağ oluşturmak mümkündü. Ancak günümüzde LAN'lar diğer LAN'larla iletişim kurarak WAN‟ları oluşturmaktadır. Bu durumda birden çok ağı birbirine bağlayacak ve farklı ağlarla iletiĢim kurabilecek protokollere gereksinim duyulmuştur. İşte bu durumda yönlendirilebilir ve yönlendirilemez protokoller ortaya çıkmıştır.

Netstat (Net Statistics – Ağ İstatistikleri) Komutu

Netstat komutu genel anlamda bilgisayardaki tüm etkin TCP/IP bağlantılarını gösterir. Ayrıca bilgisayarın bağlı olduğu bağlantı noktalarını, Ethernet istatistiklerini, IP yönlendirme tablosunu, IP, ICMP, TCP ve UDP protokolleri için IPv4 istatistikleri ile IPv6, ICMPv6, IPv6 üzerinden TCP ve IPv6 protokolü üzerinden UDP için IPv6 istatistiklerini görüntüler. Parametreler olmadan kullanılan netstat etkin TCP bağlantılarını görüntüler.

“İl.Kr.” (İletişim Kuralı - Protocol) başlığı altındaki karakterler ilgili port için kullanılan protokol tipini gösterir.

 “Yerel Adres” ise bilgisayarınızın ağ üzerindeki isminin yanı sıra gelen bağlantıları kabul ettiğiniz ve rastgele üretilen port numarasını gösterir.

 “Yabancı Adres” kısmı ise uzak bilgisayarın adını ve bağlantıyı gerçekleştirmek için kullandığı port numarasını gösterir.

 “Durum” bağlantının durumunu gösterir.

Durum (State) başlığı altında görülebilecek durumlar;

Netstat –p tcp komutu ile iletişim kuralı “tcp” olan bağlantılar listelenmektedir.

Netstat –e komutu ile Ethernet istatistikleri listelenmektedir.

Netstat –r komutu ile yönlendirme tablosu listelenmektedir.

Pathping Komutu

Pathping komutu, ping ve tracert komutlarının özelliklerini, bu iki araçta bulunmayan ek bilgilerle birleştiren bir yol izleme aracıdır. Pathping komutu, son hedefe giderken, yolu üzerindeki her yönlendiriciye belirli bir süre içinde paketler gönderir ve her atlamadan dönen paketlere dayalı olarak sonuçları hesaplar. Komut, belirtilen herhangi bir yönlendiricide veya bağlantıdaki paket kayıplarının derecesini gösterdiğinden, ağ sorunlarına hangi yönlendiricilerin veya bağlantıların neden olduğunu belirlemek kolaydır.

Pathping –p 50 “site adresi” komutu ile site adresine ulaşmak için izlenen yoldaki her bir yönlendiriciye ping atma ve cevabını bekleme süresi 50ms olarak ayarlanmıştır.

Pathping –n “site adresi” komutu ile site adresine ulaşmak için izlenen yoldaki her bir yönlendirici adları çözümlenmeden listelenmiştir. Bu parametre ile bekleme zamanı kısaltılmıştır.

Pathping –p 100 –q 10 “site adresi” komutu ile site adresine ulaşmak için izlenen yoldaki her bir yönlendiriciye ping atma ve cevabını bekleme süresi 50 ms gönderilen sorgu sayısı 10 olarak ayarlanmıştır.

Tracert (TraceRoute – Yol İzi) Komutu Kaynak

Kaynak cihazdan gönderilen paketlerin hedef cihaza giderken geçtiği yönlendiricilerin listesini verir. Paketin transferi sırasında oluşabilecek hataların hangi noktada meydana geldiğini anlamaya yarar.
Tracert bu işlemi yaparken TTL değerini ve ICMP mesajlarını kullanır. Başlangıçta TTL değerini 1 yapar ve yankı isteği gönderir. Bu şekilde kendine en yakın yönlendiriciyi bulur. Daha sonra TTL değerini bir artırır ve ikinci yönlendiriciye ulaşır. Varsayılan olarak en fazla 30 yönlendiricide bu işlemi gerçekleştirir. Şayet hedefe ulaşıldıysa hedef adrese giderken izlenen yolu tayin eder. Bazı ana makineler veya güvenlik duvarları tarafından yankı istekleri engellenir ve cevap gelmez. Bu durumu tracert “*” işareti olarak bildirir ancak izin vermeyen yönlendiriciden diğerine geçildiğinde yoluna devam edebilir.

Örnekte herhangi bir site adresine ulaşmak için geçilen yönlendiricilerin listesi görüntülenmektedir. Öncelikle internet servis sağlayıcının yönlendiricilerinden geçen paketler daha sonra Telekom’un Acıbadem, Gayrettepe yönlendiricileri üzerinden hareketine devam eder. En son firmanın kendi yönlendiricileri arasında varacağı adresi bulmaktadır. Bu adrese ulaşmak için 13 adet yönlendirici geçilmektedir.

Tracert –h5 “site adresi” komutu ile site adresine giden paketlerden sadece 5 yönlendirici için olan yolu görüntülüyoruz.

Tracert –d “site adresi” komutu ile site adresine giden paketlerin izlediği yolu görüntülüyoruz ancak burada “–d” parametresi ile yönlendiricilerin adlarını görüntülemediğimiz için işlemimiz daha kısa sürüyor.

Tracert –h 7 –w 1000 “site adresi” komutu ile site adresine giden paketlerin izlediği yolda ilk 7 yönlendiriciyi görüntülüyoruz ve zaman aşımı süresini 1000 ms (1 sn) olarak ayarlıyoruz.